Angst

Normaal gesproken interesseer ik me nietvoor uitgerangeerde VVD-coryfeeën, maar ik had deze week een verrassend zelfinzicht door een uitspraak van Annemarie Jorritsma. Ze vertelde in het radio-1-programma Kamerbreed dat ‘de media en de politiek de angstgevoelens in de samenleving teveel voeden’. Ik begreep ineens waarom ik de laatste maanden nauwelijks nog het nieuws volg.

‘Is het allemaal zo groot? En is het zo anders dan het was?,’ vroeg Annemarie zich tijdens de radio-uitzending openlijk af over de aanrandingen in Keulen. Anders is het niet. Het komt steeds dichterbij. In de journalistiek hanteert men voor het brengen van nieuws een vaste formule: betrokkenheid = aantal slachtoffers gedeeld door de afstand. Duizenden oorlogsslachtoffers in Syrië interesseert ons nauwelijks. Honderden aangerande vrouwen in Keulen, dat komt veel harder binnen. Zeker wanneer er ook angstaanjagende quotejes bij staan over ‘de islamitische invasie van testosteronbommen’ van die zotte Geert Wilders.

Noem het goeiig, of voor mijn part naïef, maar ik vertrouw er op dat mensen op de vlucht voor oorlog geen slechte bedoelingen hebben. Ik geloof best dat er tussen die tienduizenden asielzoekers, die naar Nederland zijn getrokken, een of twee rotzakken zitten. Maar ik weiger me vluchtelingenvrees te laten aanpraten door politici die waarschuwen voor de gevaren van onschuldige moslimmannen. Zolang het journaal met dat soort ophitsende roeptoeters opent, is mijn conclusie dat er nergens nieuwswaardig geweld is gepleegd.

Over ophitsen gesproken, daar had Jorritsma zelf ook een handje van. Terwijl ze de gevaren van de vluchtelingen probeerde te sussen, begon ze pardoes over het gedrag van mannen in het algemeen. ‘Het is niet zo dat alleen mannen uit andere culturen zich zo gedragen tegenover vrouwen, dat doen Nederlandse mannen ook,’ zei Annemarie quasi-geruststellend. Het enige dat er aan ontbrak was een advies om bronstige mannen op een armlengte afstand te houden.

Ze besloot haar alarmerende betoog met een tip voor meisjes die zich onveilig voelen als ze alleen uitgaan: ‘als ik vroeger naar een café ging, ging ik naar een homokroeg, omdat ik daar geen last van die mannen had.’ Prompt doemden er bij mij ongewenste beelden op van Annemarie die met hitsige heupbewegingen tegen nietsvermoedende nichten aanschurkt op de dansvloer. Ik had nooit verwacht dat er in deze politica ook een opdringerige flikkerfeeks kon schuilen. Dit schokkende nieuws kwam voor mij, als regelmatig bezoeker van zo’n homokroeg, veel te dichtbij. En nou ben ik dus bang voor Annemarie Jorritsma.

Deze stukjes automatisch per mail ontvangen? Klik hier. Of blijf op de hoogte van nieuwe stukjes via Facebook of Twitter.

Gerelateerd

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

32 reacties

  1. Vooral nuchter blijven met alles wat er aan nieuws binnenkomt. Ik laat me niet opzwepen, maar ben toch ook wel een stukje naïviteit kwijt.Europa is anders dan tientallen jaren geleden. Ik weet nog dat ik tijdens mijn basisschooltijd, wanneer het hoogzomer was, rustig in mijn bikini meeging met mijn moeder om boodschappen te doen. Dat is nu ondenkbaar. Ik vind het jammer dat Europa veel van deze vrijheden kwijtraakt.

    1. De nuchterheid is momenteel ver te zoeken. En ik probeer me in het achterhoofd te houden dat juist vanwege onze vrijheden, Europa zo’n grote aantrekkingskracht heeft op vluchtelingen. Dat kan ik ze niet verwijten!

  2. Ik vind je deze onderwerpen altijd zo heerlijk beschrijven! De humor spat ervan af terwijl het best gaat over een ‘gevoelig’ onderwerp. Zelf kijk ik al jaren geen nieuws meer en het bevalt me prima.

  3. Ja nou ja weet je Paul… ik had een lesbische tante, ze leeft helaas niet meer, en weet je dat zij mij dat ook heeft aangeraden in de eighties al? als ik rustig wilde gaan stappen om juist daarheen te gaan? toen was het nog gemengd ook eventueel.

    Maar Annemarie, die dit zegt, ja dat is wel even wat anders, gosh… ik snap je nachtmerrie in deze.

    Verder laat ik mij ook niet van alles aanpraten, volg ik weinig qua nieuws, paar keer per week dat het opstaat, maar dan hoor ik nog halve berichten omdat ik dan ook nog vaak in de keuken bezig ben die aan de andere kant van het huis ligt.

    X

    1. Ik begrijp het wel een beetje hoor, dat die tante je het heeft aangeraden. Mijn vriendinnen heb ik ook weleens meegesleept naar een homo-discotheek, en zij vonden het ook heerlijk dat er respectvol met hen werd omgegaan!

      1. Ik ben er nog nooit geweest, gezien zij lesbisch was, en ik vrouw…. ik zag dat niet zo voor me… oké geen last van de mannen, maar de vrouwen dan? ;-) hahaha Dat is nu ook heel anders denk ik, is dat gescheiden allemaal denk ik? Geen idee!

        Mijn tante is er helaas niet meer, maar zo wel, dan was ik misschien wel met haar een keer mee gegaan in het nu….

        X

  4. Ik ben vroeger heel vaak lastig gevallen. Heb er een trauma aan overgehouden. Wat betreft de opmerking van A. Jorritsma ben ik het eens: bij homo’s voelde ik me altijd veilig. Die hadden (voor mijn gevoel) respect voor iedereen.
    Tegenwoordig sla ik het nieuws regelmatig over. Ik voel me er een stuk beter door!
    Lieve groet

  5. Ik was altijd al bang voor haar, want VVD = eng.
    En bekende Nederlanders, daar krijg ik wel zo schoon genoeg van.
    En de media heeft meer invloed dan me lief is, het is een cirkel die de verkeerde kant opdraait.

  6. Tja, als de buren tijdens een ruzie de boel kort en klein slaan vind ik dat óók bedreigender dan wanneer een verre neef in het Noorden van het land de boel aan barrels slaat!
    Ik ben té homovriendelijk om ze “oneigenlijk te gebruiken” bovendien zijn ook niet álle homo’s volmaakte mensen dus liggen er misschien wel ándere gevaren op de loer dan verkrachting.
    Je ziet, ik help wel om een beetje angst te zaaien, daar hebben we Annemarie niet voor nodig hoor!

  7. Jij weet me altijd aan het lachen te maken met serieuze onderwerpen. Om verder in te gaan op het serieuze: ik volg het nieuws niet meer. Ik laat me geen angst in mijn schoenen schuiven door wie dan ook. Ik fiets nog altijd alleen in het donker of zelfs ’s nachts naar huis. En denk eens aan vroeger. Toen waren er bijvoorbeeld kruistochten, werd er ook vermoord en verkracht, maar er bestond geen tv die je dat ieder uur kon vertellen.

  8. Je kan je al het leed van de wereld wel aantrekken, overal bij stil staan, daar wordt je als mens niet vrolijk van en inderdaad angstig. Zo stond ik laatst stil zowel mentaal als fysiek bij een aanrijding met een persoon, als je dan de cijfers opzoekt, dan schrik je wel.. Ook bij dit soort gebeurtenissen als in Keulen, ik vraag me dan ook gelijk af hoeveel aanrandingen er sowieso al standaard op allerlei overvolle pleinen met dronken en feestende mensenmassas plaatsvinden, hoeveel op een gemiddelde stapavond in het centrum van een studentenstad, ik ga ze niet opzoeken die cijfers, maar ik weet wel dat ik er van zou schrikken en dat het alles in een heel ander licht zou zetten dan hoe de media en politici het hebben weten uitvergroten en om te buigen.

  9. Hahaha echt dat laatste stukje: geniaal! Zo een best zwaar onderwerp in een vorm gieter waar mensen het gewoon kunnen begrijpen. Ik maak de hele vluchtelingencrisis zoals ze dat noemen echt totaal niet mee en voel dus ook geen angst, het is immers meer dan 10.000 km van me vandaan. Volgens mij heeft vooral de media er een handje van angst te zaaien, want dat is toch wat ze doen. En ik kan me ook best voorstellen dat wanneer je als asielzoeker de hele tijd negatief wordt neergezet dat je je dan vanzelf wel gaat afzetten tegen Nederland en alles wat daarmee te maken heeft. Deze mensen hebben echt niet voor de lol kilometers zonder eten gelopen en al hun familie achtergelaten, dat zijn op een paar na gewoon goede mensen, zoals jij en ik.

  10. Hoi Paul,

    ja… ik heb dat ook: ik kijk niet meer naar het nieuws.
    Ik negeer het.
    Ik heb er geen zin meer in om me bang te laten maken…

    Die Jorritsma… je hebt gelijk: een feeks…

    Dag!
    groetjes van Marlou

  11. Ik vind het geweldig hoe je er in slaagt om een ernstig thema als dit te omschrijven en er tegelijkertijd voor te zorgen dat ik aan het einde glimlachend wegklik naar een volgende blog.

    Zelf kijk ik ook niet meer naar het nieuws. Waarschijnlijk komt daar pas verandering in wanneer ze die nieuwsuitzendingen afsluiten met vijf minuten positief nieuws. Momenteel vinden ze optimistische berichtgeving niet belangrijk genoeg.