Amoebe

Gisteren ben ik geheel vrijwillig naar een bioscoopfilm met Leonardo Dicaprio geweest. Dat zal menigeen misschien niet verbazen maar voor mij is dat heel bijzonder. Het laatste decennium probeerde ik films met Leonardo in de hoofdrol zoveel mogelijk te vermijden.

In mijn tienerjaren lag dit anders. Toen was ik heimelijk – want ik deed een weinig overtuigende poging om heteroseksueel te zijn – verliefd op Leo, zoals geobsedeerde fans hem liefkozend noemen. Leonardo was mijn ideale man met zijn prachtige sluike haar dat steevast voor één van zijn diepblauwe ogen hing. Dat jongensachtige kapsel heb ik zelfs gekopieerd. Urenlang stond ik voor de spiegel mijn haar te modelleren om een lok te creëren die schijnbaar spontaan voor mijn oog was gevallen. Omdat zo’n vettige haarlok niet goed combineert met een bril was die look voor mij geen succes.

Het experiment met mijn kapsel was net zo kortstondig als mijn voorliefde voor films met DiCaprio. Na een prachtige vertolking van een verstandelijk gehandicapte in What’s Eating Gilbert Grape, stapte hij over om helden te spelen in van die vergezochte actiefilms waarin Hollywood grossiert. Het spelen van een ongeloofwaardige held gaat DiCaprio goed af, dat moet ik toegeven.

Gedurende zo’n actiefilm gebruikt hij het hele palet van gezichtsuitdrukkingen van een amoebe (nu ben ik niet thuis in de wereld van de biologie maar ik stel me voor dat je met één cel niet bijster veel variatie kunt aanbrengen om je uit te drukken). Wanneer Leonardo de held speelt gebruikt hij slechts twee gezichtsuitdrukkingen. Een redelijk lege blik waarmee hij doelloos voor zich uit staart (die zet hij vooral op tijdens de dialogen). Of een getormenteerde blik met veel gefrons alsof hij op het toilet zit om te poepen terwijl hij lichtelijk geconstipeerd is (die gelaatsuitdrukking zie je het meeste in de film wanneer hij iets lastigs aan het doen is zoals op lange afstand figuranten doodschieten).

Die getormenteerde blik die ik zojuist beschreef had ik op mijn gezicht toen ik gisteren naar de film Inception ging waarin Leonardo DiCaprio meespeelt. Het is de nieuwe film van Christopher Nolan, de maker van mijn meest favoriete film ooit: Memento (een film met verknipte tijdlijnen waardoor je na de film urenlang kunt puzzelen om het plot te begrijpen). Achteraf ben ik blij dat ik Inception met lichte tegenzin ben gaan kijken. Leonardo DiCaprio blijkt namelijk niet talentloos genoeg te zijn om een film met goed script en mooie special effects te verpesten.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.