2012

Voor de liefhebbers van een blockbuster met geloofwaardige beelden en een volkomen ongeloofwaardig verhaal, draait nu de film 2012 in de bioscoop. De film is een soort milieu-epos. Wat ik mij na het zien van 2012 afvraag is waarom de makers moeite doen om een verhaallijn in zo’n film te stoppen. Niemand kijkt een rampenfilm om mee te leven met de personages. Er wordt alleen nagepraat over de special effects.

De hoofdpersonen, een gebroken gezin met twee vaders, zijn op een rare manier bekenden van de bijrollen. Het gezin ontsnapt, natuurlijk ternauwernood, aan het natuurgeweld met het vliegtuig van een rijke Russische magnaat. De vader kent hem omdat hij diens chauffeur was. De stiefvader heeft de borstvergroting van de magnaat’s veel te jonge vriendin uitgevoerd. Wie verzint zoiets? De verhaallijn lijkt op een schrijfoefening voor beginnende scenarioschrijvers. De opdracht was om het product luiers te verwerken in een actiefilm met een duidelijke moraal. Alleen al voor die luiers, het is een centraal onderdeel van het plot, is de film een must-see.

Zoals een Hollywood-productie betaamt bevat deze film weer een betuttelende boodschap. Dat 2012 draait om een gebroken gezin vond ik al niet passen in de bekrompen Amerikaanse maatschappij. Vooral de stiefvader is een complicerende factor. De kinderen kunnen het met hem beter vinden dan met hun eigen vader. Dat leidt natuurlijk tot haat en nijd tussen de twee mannen. Toen halverwege de film de twee mannen bevriend raakten, wist ik hoe laat het was. Eén van de twee mannen zou voor het einde van de film het loodje leggen. Dat wordt opgelost met een fraai staaltje republikeins gedachtegoed want de stiefvader sterft een gruwelijke en bloederige dood. Een waar happy end voor het traditionele gezin als hoeksteen van de samenleving dus.

Onder het ongeloofwaardige verhaal ligt nog een tweede moraal: het milieu. Sinds de gefilmde powerpointpresentatie van Al Gore heeft de filmwereld ontdekt dat het kan scoren met een groen thema. Eerdere ecorampenfilms speelden zich vooral af in 2080. ‘Dat maak ik niet meer mee,’ dacht ik dan gerustgesteld. Maar deze film speelt al in 2012 en, tenzij ik mijzelf haastig voor de trein gooi, dan leef ik waarschijnlijk nog. Op zich heel nobel om de argeloze kijker op de gevolgen van de opwarming van de aarde te wijzen. Maar misschien had de filmproducent beter het goede voorbeeld kunnen geven door geen energie te verspillen aan het maken van deze slechte film.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.